U položaju Mrkonjić-Grada sretno se stječu nekolike osobenosti: privredno, to je kraj drevnih rudnih zaliha (željezo i bakar) i pitomih, plodnih dolina, s bogatim šumskim zaleđem, a geografsko-strategijski i prometno on leži na presječnoj tački dvaju značajnih komunikativnih pravaca: Bihać - centralna Bosna i, važnijega, Split - Panonska ravnica.

Na dvjema suprotnim stranama leže mu dva drevna bosanskagrada - Jajce (25 km) i Kijuč (36 km), a na trećoj nešto dalja Banja Luka (62 KM). Odvajkada su ovuda prolazile i vojske i trgovački karavani i putnici-znatiželjnici. Arheološki nalazi potvrđuju naseljenost ovog kraja već tokom prvom milenija stare ere. Područje današnje mrkonjićke općine bilo je po svoj prilici granično područje ilirskih plemena Mezeja, Desitijata i Delmata.

O životu Ilira u bronzanom i željeznom dobu ima u ovom kraju sigurnih svjedočanstava. Ispod Kurbasan kamena kod vrela Suljinovac nadeni su ostaci ilirske troske i keramike. Brojne su gradine (u Majdanu, Peckoj - Velika i Mala Gradina, u Gracima - Velika i Mala, u Magaljdolu, Podbrdu - Rudići i Štrbina, u Trijebovu, Bjelajcu - Čurum Vulića i Čurum Lovrića...) koje su nastale krajem bronzanog doba, a korištene sve do početka nove ere. Treba, izmedu ostaloga, istaknuti činjenicu da obrada metala, dakle, ima u ovom kraju (Mrkonjić-Grad i Sinjakovo) tradiciju dužu od 2500 godina.